บทที่ 42 ชดใช้หนี้เลือด มารดาย่อมชอบ

บทที่ 42 ชดใช้หนี้เลือด มารดาย่อมชอบ

ตลอดทั้งช่วงเช้า เฝิงเจิ้งปินรู้สึกราวกับนั่งอยู่บนพรมเข็ม

เขาเพิ่งลางานป่วยไปหลายวัน งานในมือสะสมไว้ไม่น้อย ทว่าพอหมกมุ่นก้มหน้าเปิดเอกสารราชการ เขากลับรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่มองมา

เสนาบดีผู้เฒ่านั่งอยู่ด้านหลังของเขา เฝิงเจิ้งปินรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีสายตาจ้องมองมาที่หลังศีรษะของตน

เดิมทีตั้งใจจะขอให้เสนาบดีผู้เฒ่าช่วยพูดจาดีๆ ในเรื่องการรับตำแหน่งต่อ แต่ตอนนี้เกรงว่าจะไม่มีหวังแล้ว เพราะเสนาบดีผู้เฒ่ามีความผูกพันลึกซึ้งกับภรรยาเอกของตน วันเกิดและวันสำคัญอื่นๆ ในแต่ละปีล้วนจดจำได้อย่างแม่นยำ

สายตาที่มองมาจากทางซ้ายน่าจะเป็นรองเสนาบดีหลิว คนผู้นี้แข่งขันแย่งชิงตำแหน่งเสนาบดีพร้อมกับเขา คนที่คอยซ้ำเติมย่อมต้องมีคนผู้นี้รวมอยู่ด้วย!

ยังมีหลางจงสองคนที่เข้ามาสอบถามงาน ตอนทำความเคารพก็พูดจาประชดประชัน แน่นอนว่าต้องวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของเขาไปไม่น้อยแน่

มือที่จับพู่กันสั่นสะท้านอยู่หลายครั้ง เฝิงเจิ้งปินฝืนทนอยู่สามเค่อจนนั่งไม่ติดจริงๆ จึงลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก

ใต้ระเบียงทางขวามีจู่ซื่อกำลังพูดคุยกัน มุมถนนด้านหน้าก็มีเสมียนกำลังขนของ เฝิงเจิ้งปินไปยืนอยู่ตรงนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตา ทั่วร่างกระสับกระส่ายราวกับมีมดกัดกิน

จะให้ถอยกลับไปในห้องก็เป็นไปไม่ได้ เฝิงเจิ้งปินมองตรงไปข้างหน้า ไม่วอกแวก รีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ห้องน้ำ