บทที่ 41 วันสำคัญปานนี้ เหตุใดจึงจำผิดได้เล่า

บทที่ 41 วันสำคัญปานนี้ เหตุใดจึงจำผิดได้เล่า?

ติ้งซีโหวลดมือลงเงียบๆ

ถึงแม้จะไม่สบอารมณ์เรื่องน้ำผลไม้ แต่เขาไม่ได้คิดจะตบคนจนล้มจริงๆ นะ

รองเสนาบดีเฝิงทำท่าทางเหมือนคนป่วยใกล้ตาย คนตั้งมากมายมองอยู่ แทนที่จะดูเหมือนเขามีพละกำลังมหาศาล กลับดูเหมือนเขากำลังรังแกคนเสียมากกว่า

ท่านโหวขั้นหนึ่งผู้สง่างาม อยู่หน้าประตูเมืองหลวง จะลดตัวไปรังแกรองเสนาบดีคนหนึ่งเชียวหรือ?

“ใต้เท้าเฝิง ข้าเห็นสีหน้าท่านซีดเผือด ฝีเท้าก็ลอยๆ ท่านป่วยอยู่หรือเปล่า?” ติ้งซีโหวรีบขึ้นเสียงหาข้อแก้ตัว “เกี้ยวไม่สะดวกและไม่นิ่งเท่ารถม้า ข้าให้ยืมรถม้าของข้า รีบไปโรงหมอเถอะ”

พูดจบ ติ้งซีโหวก็เรียกสารถีของบ้านตนเอง

กว่าเฝิงเจิ้งปินจะทรงตัวได้ภายใต้การประคองของลูกน้องก็แทบแย่ “ไม่ต้องรบกวนท่านโหว ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ไม่เป็นไรน่าๆ”

ติ้งซีโหวปากไว