กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 39 ให้เขาได้ลิ้มรสความหวาดกลัวต่อไป
เวลานี้ เหล่าพระสงฆ์และผู้มาแสวงบุญแทบจะไปฉันอาหารเจกันหมดแล้ว บริเวณใกล้กับตำหนักใหญ่จึงว่างเปล่า
สายลมแรงพัดวูบมา ทำให้กระดิ่งทองแดงบนชายคาดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย ใบแปะก๊วยปลิวว่อน เบื้องหน้าคือทิวทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงที่เข้มข้นที่สุด ส่วนในใจกลับเป็นคมมีดที่เย็นเยียบที่สุด
“วันที่สิบแปดเดือนสิบ...”
หลังจากฟังอาเวยพูดจบ ริมฝีปากของเหวินมามาก็สั่นระริก น้ำเสียงสั่นเครือ
นางไม่ได้กลัว แต่นางแค้น
“คุณหนูของบ่าวร่ำเรียนตำรามาตั้งแต่เด็ก เรียนได้ไม่ด้อยไปกว่าบรรดาพี่ชายเลย”
“ก่อนที่บิดาของคุณหนูจะเกิด นางเป็นลูกคนสุดท้องของครอบครัว ซ้ำยังเป็นเด็กผู้หญิง จึงเป็นที่รักใคร่ของท่านราชครูและฮูหยินอย่างมาก”
“ท่านราชครูไม่เคยตีกรอบนาง ชอบอ่านตำราก็ให้อ่านร่วมกับพวกพี่ชาย อยากไปเที่ยวชมภูเขาเหยียบย่ำหญ้าเขียวก็มีพี่ชายพาไป บุตรสาวของท่านราชครู นอกเสียจากพวกหัวโบราณคร่ำครึที่แม้แต่ท่านราชครูเห็นแล้วยังส่ายหน้า ก็ไม่มีอาจารย์คนไหนหรอกที่จะไม่อยากสอนนาง”
“นางเรียนได้ดีมาก ตอนนั้นในจวนยังมีเรื่องขบขันอยู่เลย ว่าเวลาท่านราชครูทดสอบบทเรียน คุณชายคนไหนตอบได้ไม่ดีเท่าขนิษฐา ก็จะถูกท่านราชครูไล่ตามตำหนิ”