บทที่ 38 ทุกขีดเขียนล้วนเป็นหยาดเลือด

บทที่ 38 ทุกขีดเขียนล้วนเป็นหยาดเลือด

รถม้าจอดลงที่หน้าประตูภูเขา

อาเวยเงยหน้าขึ้น มองดูตัวอักษร "วัดต้าฉือ" ที่จารึกไว้ จากนั้นจึงเดินตามพระผู้รับแขกเข้าไปด้านใน

กำแพงสีเหลือง กระเบื้องหลังคาสีเทาดำ ควันธูปไม่อาจเทียบได้กับวัดฝ่าอินที่ไปเยือนเมื่อวันก่อน แต่ก็ไม่ถึงกับเงียบเหงาซบเซานัก

แม่นมเหวินกำลังแจ้งจุดประสงค์กับพระผู้รับแขก "ญาติผู้ใหญ่ของตระกูลที่มักคุ้นกันล่วงลับไปตั้งแต่หลายปีก่อน และได้นำป้ายวิญญาณมาฝากไว้ที่วัดของพวกท่าน ต่อมาลูกหลานของตระกูลนั้นย้ายออกจากเมืองหลวงไป จึงไม่ได้กลับมากราบไหว้อีก เลยฝากฝังให้คุณหนูของข้ามาช่วยดูและทำความสะอาดให้ พร้อมทั้งจะถวายเงินทำบุญเพิ่มด้วยเจ้าค่ะ"

พระผู้รับแขกพนมมือเจริญพร แล้วเดินนำพวกนางไปกราบไหว้ตามวิหารใหญ่หลายแห่ง เดินลัดเลาะไปจนถึงป่าเจดีย์ที่อยู่ด้านหลังเขา

เมื่อมองไป จะเห็นเจดีย์หินพุทธศิลป์นับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่บนลานปูด้วยแผ่นหินชิงสือ ตามรอยต่อของแผ่นหินมีตะไคร่น้ำขึ้นประปราย ประกอบกับกลิ่นธูปที่โชยมาแต่ไกล ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับได้หลุดพ้นจากโลกิยวิสัย

ทว่าอาเวยและแม่นมเหวินกลับหันมาสบตากัน

ที่นี่ช่างแตกต่างจากวัดต้าฉือในความทรงจำของลู่เนี่ยนนัก

"วัดของท่านเพิ่งมีการบูรณะซ่อมแซมในช่วงไม่กี่ปีมานี้หรือ?" อาเวยเอ่ยถาม