บทที่ 24 ข้าอยากสอบถามเรื่องคนผู้หนึ่งกับน้าสะใภ้

บทที่ 24 ข้าอยากสอบถามเรื่องคนผู้หนึ่งกับน้าสะใภ้

ลู่จวิ้นมองแผ่นหลังของซางซื่อที่เดินจากไป เนิ่นนานก็ยังไม่คืนสติ

แต่งงานกันมาสิบกว่าปี ความรู้สึกที่ซางซื่อมีให้เขามักจะอ่อนโยนและมีเหตุผลเสมอมา แม้บางครั้งจะมีความเห็นไม่ตรงกันบ้าง แต่นิสัยแง่งอนเล็กๆ น้อยๆ ของนางก็ยังทำให้คนมองรู้สึกเอ็นดู

ลู่จวิ้นพอใจกับชีวิตแต่งงานนี้ พอใจกับภรรยา และคิดเสมอว่าต่างฝ่ายต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี

ทว่าจนกระทั่งวินาทีเมื่อครู่ เขากลับได้เห็นซางซื่อในมุมที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

แน่วแน่และแข็งกร้าว

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกประหลาดใจมากกว่า หรือรู้สึกไม่คุ้นชินมากกว่า

จนกระทั่งซางซื่อพาลู่จื้อที่คอตกหงอยเหงาเดินกลับมา ลู่จวิ้นถึงได้ลุกขึ้นจากโต๊ะราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

พอหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เป็นเวลาพลบค่ำเสียแล้ว

ลู่จวิ้นใช้มือลูบหน้า "ฮูหยิน..."