บทที่ 25 เทียบกับหลักฐาน ข้าเชื่อสัญชาตญาณมากกว่า

บทที่ 25 เทียบกับหลักฐาน ข้าเชื่อสัญชาตญาณมากกว่า

ลู่เนี่ยนตื่นแล้ว

นางปล่อยผมรุ่ยร่าย ยังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนตัวใหญ่ เล่นเล็บตัวเองด้วยท่าทีเบื่อหน่าย

เมื่อเห็นแม่นมเหวินกำลังเปิดดูรายชื่ออย่างละเอียด ลู่เนี่ยนก็หาวหวอดก่อนกล่าวว่า "คำพูดของอาเวยนั่นหลอกได้แค่น้องสะใภ้เท่านั้นแหละ ก็เพราะนางไม่รู้เรื่องราวแต่หนหลัง ในเมืองหลวงนี้ข้าจะมีสหายเก่าที่ไหนกัน"

นางเป็นคนมีนิสัยและชื่อเสียงเช่นนั้นมาแต่ไหนแต่ไร เวลาพบปะกับคุณหนูบ้านอื่นที่มีฐานะพอๆ กัน พวกเขาก็ต่างเกรงใจทว่าเหินห่าง ลู่เนี่ยนเองก็คุยกับพวกนางไม่ถูกคอ พอทักทายกันเสร็จก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

นานวันเข้า เทียบเชิญที่ส่งมาหานางก็ยิ่งน้อยลง

คนเดียวที่ลู่เนี่ยนคบหาเป็นสหายสนิทได้ก็มีแต่มารดาผู้ให้กำเนิดของอาเวยเท่านั้น

นิสัยช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ทว่ากลับมีวาสนาต่อกัน วันธรรมดาอาจไม่ได้ไปมาหาสู่กันบ่อยนัก ทว่าใจสื่อถึงใจ ความรู้สึกที่มีให้กันนั้นจริงใจยิ่ง