บทที่ 23 นางต้องทำให้อาจื้อหลาบจำ!

บทที่ 23 นางต้องทำให้อาจื้อหลาบจำ!

ลู่จื้อฟังจนทำอะไรไม่ถูก

ในวัยนี้ ด้วยชาติตระกูลเช่นนี้ นานๆ ครั้งเขาก็เคยได้ยินเรื่องราวความซุกซนของเด็กวัยเดียวกันมาบ้าง ทว่าไม่เคยพบเจอพฤติกรรมอาละวาดแบบ "ไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม" เช่นนี้มาก่อนเลย

บุกไปด่าปาวๆ ถึงหน้าประตูบ้านคนอื่น แบบนี้ไม่เรียกว่าอาละวาดแล้วจะเรียกว่าอะไร?

ปิดประตูอยู่ในบ้านแล้วเอามีดจี้เขาก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ถึงขั้นจะออกไปโวยวายข้างนอก ลู่จื้อแค่คิดถึงฉากนั้นใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"ท่านเป็นลูกผู้หญิงหัดรักษาหน้าตาสักหน่อยไม่ได้หรือ?" ลู่จื้อร้อนรน "ต่อให้ท่านจะแซ่อวี๋ แต่ในเมืองหลวงใครๆ ก็เรียกท่านว่าคุณหนูญาติฝ่ายมารดาของจวนติ้งซีโหว ท่านจะทำให้พวกเราทั้งครอบครัวไม่มีหน้าไปสู้คนอื่นเลยใช่ไหม?"

อาเวยใช้ไม้ขนไก่ฟาดก้นลู่จื้อ "หลานชายคนโตสายภรรยาเอกของจวนโหวโดดเรียนไปเล่นชนไก่ จนโดนคนของเจียงจวินฟางมาตามทวงหนี้ถึงหน้าประตู ตกลงว่าใครกันแน่ที่ไม่มีหน้า?"

"ท่านมันกลับดำเป็น..."