บทที่ 22 โง่เง่าสืบทอดสายเลือด

บทที่ 22 โง่เง่าสืบทอดสายเลือด

ลู่จื้อกำลังขยับตัวออกจากมุมกำแพงอย่างบิดๆ เบี้ยวๆ ไม่เต็มใจนัก ยังไม่ทันได้คุกเข่าก็บังเอิญได้ยินคำว่า "ไม้ขนไก่" สี่พยางค์เข้าเสียก่อน จึงหันไปมองอาเวยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้าทั้งฆ่าไก่ทั้งถอนขน ยังไม่หนำใจอีกหรือ?" เขาเบิกตากว้างถาม "ยังเห็นข้าซวยไม่พออีกใช่ไหม ถึงต้องให้ข้าโดนตีอีกรอบ?"

อาเวยจ้องสบตาลู่จื้อเขม็ง ไม่หลบสายตา "ที่ข้าซื้อไก่ ฆ่าไก่ แถมยังตุ๋นแกงไก่กลางดึกกลางดื่น เป็นเพราะคำว่า 'หนำใจ' งั้นหรือ? ทำไมล่ะ? เจ้าเล่นชนไก่แล้วจะโดนตีไม่ได้หรืออย่างไร?"

ลู่จื้อถึงกับพูดไม่ออก

เมื่อคืนก็รู้ซึ้งแล้วว่า เถียง... เขาก็เถียงญาติผู้พี่คนนี้ไม่สู้ ตี... ก็คาดว่าน่าจะตีไม่ชนะ

เท้าขวาของอาเวยขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ เป็นจังหวะ

ลู่จื้อดูออกทันที

หากเขาไม่ยอมคุกเข่าลงดีๆ ปลายเท้านั่นคงเตะเข้าที่ข้อพับเข่าเขาโดยตรงแน่