บทที่ 17 บิดาของเจ้ายังรอความกตัญญูจากเจ้าอยู่

บทที่ 17 บิดาของเจ้ายังรอความกตัญญูจากเจ้าอยู่

ก่อนหน้าวันนี้ ลู่จื้อไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การฆ่าไก่จะเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

หากจะบอกว่าอาเวยจงใจทรมานไก่ที่สิ้นใจไปแล้วตัวนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่หากจะบอกว่าเป็นการลงมีดรวดเร็วเด็ดขาด ก็กลับมองไม่เห็นเค้าลางเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย

อาเวยลงมือได้อย่างละเอียดลออเกินไป

ไม่ยืดยาด คล่องแคล่วว่องไว แต่กลับทำให้ลู่จื้อขนลุกซู่ไปทั้งตัว

มือของอาเวยไม่หยุดนิ่ง ปากก็เอ่ยอธิบายไม่ขาดสาย

“ยังคงเป็นรอยที่เจ้าปาดคอมันนี่แหละ หันปลายมีดเข้าด้านใน แล้วเฉือนข้อต่อตรงปีกไก่นี่ให้ขาดออกจากกัน”

“บีบหนังไว้ แล้วกดมีดลงไปตามกระดูกและเนื้อแบบนี้ หนังตรงกระดูกสันหลังมันบาง ต้องระวังให้ดี”