บทที่ 16 ความบ้าคลั่งที่สืบทอดทางสายเลือด

บทที่ 16 ความบ้าคลั่งที่สืบทอดทางสายเลือด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่จื้อเริ่มตั้งสติได้ เขาคิดจะดื้อแพ่งให้แตกหักกันไปข้าง ทว่าแม่นมเหวินกลับยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ห่างแม้แต่ครึ่งก้าว

กลิ่นอายดุจทวารบาลหน้าเหล็กนั้น ข่มขวัญจนลู่จื้อนึกอยากจะลงมือหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ต้องลังเล

เขาไม่ใช่คู่มือของยายแก่คนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีญาติผู้พี่สติฟั่นเฟือนที่ถือมีดอยู่อีกคน

ส่วนมารดาของเขา...

มารดาหมดเรี่ยวหมดแรง พิงตัวอยู่กับแม่นมเหยาด้วยท่าทีพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

ผู้ดูแลหลิวที่รับคำสั่ง เดินหน้าซีดไปและกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด