บทที่ 7 สมกับเป็นคนที่รอดชีวิตมาจากครอบครัวที่ตายไปเจ็ดแปดคน!

บทที่ 7 สมกับเป็นคนที่รอดชีวิตมาจากครอบครัวที่ตายไปเจ็ดแปดคน!

สิ้นเสียงนั้น สีหน้าของผู้คนล้วนแปรเปลี่ยนไป

แม้แต่ติ้งซีโหวก็ยังอดไม่ได้ที่จะปรายตามองโถกระเบื้องใบนั้นเพิ่มอีกสองสามครา

ลู่จวิ้นชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรจะเชื่อดีหรือไม่ ปากก็บ่นพึมพำ "เจ้าอย่ามาพูดจาให้คนแตกตื่นตกใจไปหน่อยเลย หลานสาวก็ยืนอยู่ตรงนี้ดี ๆ ..."

"ท่านน้า" อาเวยเอ่ยขัดจังหวะลู่จวิ้น "เป็นเพราะมีโถใบนั้นนั่นแหละ ข้าถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้ดี ๆ ได้"

ติ้งซีโหวเอ่ยถาม "คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?"

อาเวยพนมมือสองข้าง ประนมไหว้โถกระเบื้องนั้นหนึ่งครั้ง ก่อนจะตบไหล่ลู่เนี่ยนเบา ๆ ให้นางอย่าเพิ่งตื่นเต้นร้อนรน จากนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องราว

แน่นอนว่าเป็นเรื่องราวที่ถูกปั้นแต่งเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

"ข้าเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอ ต้องพักฟื้นอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทเป็นแรมปี และด้วยเหตุนี้เอง... ถึงหลบเลี่ยงเคราะห์กรรมในจวนมาได้อย่างหวุดหวิด"