บทที่ 8 อย่ามาทำให้ข้าเสียความอยากอาหาร

บทที่ 8 อย่ามาทำให้ข้าเสียความอยากอาหาร

ติ้งซีโหวกลับไม่ได้ถูกทำให้ตกใจตื่นกลัว ตรงกันข้ามเขากลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "อาเวย นี่คือมีดทำครัวหรือ?"

ลู่จวิ้นคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสิ่งที่ห่ออยู่ในผ้าจะเป็นมีดทำครัว เขาชี้ไปที่หีบไม้ใบนั้นพลางถาม "ทั้งหมดเลยหรือ?"

"ทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ" อาเวยตอบ

จากนั้นจึงนำห่อผ้าออกมา คลี่ออกแล้วตรวจสอบดูทีละเล่ม

ขณะที่กำลังตรวจดู นางก็ยังคงแนะนำให้ทุกคนฟังไปพลาง

"เล่มนี้คือมีดสับกระดูก ดูเหมือนจะทื่อ แต่ใช้สับกระดูกได้ทรงพลังนัก"

"เล่มนี้คมกริบ ใช้หั่นผักหั่นเนื้อก็สะดวกไปหมด"

"นี่คือมีดเลาะกระดูก แค่กรีดลงไปบนเนื้อที่ติดกระดูก กระดูกก็จะหลุดออกมาอย่างง่ายดาย"

"นี่คือมีดแกะสลัก ข้าเรียนแกะสลักมาได้ไม่เลวทีเดียว ก่อนหน้านี้ข้าแกะสลักรูปปั้นเล็ก ๆ ให้ท่านพ่อ ตอนที่แกะสลักส่วนหัวต้องทำเช่นนี้ ตอนที่แกะสลักถึงดวงตาก็ต้องแทงเข้าไปเช่นนี้..."