บทที่ 385 จบงาน ออกเดินทาง!

บทที่ 385 จบงาน ออกเดินทาง!

“มีโชคแล้ว! มีโชคแล้ว!”

โก่วซือหลิ่งเดินพลางตะโกนเรียก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเปื้อนฝุ่น สภาพแบบนี้ถ้าจะให้เปรียบด้วยคำพูดติดปากของคนเมืองจิ่งโจวก็เหมาะสุดๆ

ผมพันกันเป็นก้อนเหมือนสักหลาด เลี้ยงเหาจนออกลูกออกหลาน

โก่วซือหลิ่งเป็นคนน่าสงสาร แม้จะเป็นผู้พิทักษ์หมู่บ้าน แต่คนจิ่วหนิวโข่วก็ไม่ได้รังเกียจเขา บ้านไหนมีอาหารเหลือหรือข้าวกับแป้งที่ไม่ค่อยดี ก็มักเอาไปให้ที่บ้านของซือหลิ่ง

ชื่อจริงของโก่วซือหลิ่งคือโหย่วฝู

ตอนเฉินโม่ยังเด็ก เคยได้ยินผู้ใหญ่ในบ้านคุยกันว่า ชื่อก็ส่งผลต่อโชคชะตาของคนได้ ตอนนั้นผู้ใหญ่คุยกันออกรส

เฉินโม่เลยถามว่า ถ้าชื่อโหย่วฝูดีขนาดนั้น ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่มีโชคล่ะ

หลังจากผู้ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง ก้นของเฉินโม่ก็เจ็บบวมไปตลอดบ่ายอีกตามเคย

โหย่วฝูเสียครอบครัวไปตั้งแต่ยังเล็ก ซ้ำยังมีอาการทางจิตอยู่บ้าง เขาไม่ได้โง่หรือทึ่ม แค่บางครั้งแยกแยะอะไรไม่ค่อยออก