กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 384 ทำไมยิ่งกินยิ่งหิวล่ะเนี่ย？
หวังเหิงจ้องเขม็ง พลางยื่นมือออกไปเองโดยไม่รู้ตัว “ฉันถือเอง ถือเองได้”
เฉินโม่มองเขาแวบหนึ่ง จำได้ว่าเคยเจอหวังเหิงอยู่หลายครั้งตอนยังทำงานในบริษัท ตอนนั้นคิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้ค่อนข้างเก็บตัวและซื่อสัตย์ดี
“เพื่อน ฉันรู้ว่านายรีบ”
หวังเหิงพยักหน้าหงึกๆ
รู้ก็ดี กับข้าวบนโต๊ะนี้ใกล้จะหมดแล้ว แต่ท้องของเขากลับเหมือนไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย หิวแทบแย่
“แต่ใจเย็นก่อน”
หวังเหิง: ???
เหมือนที่เฉินโม่คิดไว้ หวังเหิงเองก็มึนงงอยู่บ้าง เพราะตอนทำงานในบริษัท เขาเคยเจอเฉินโม่อยู่หลายครั้ง จึงจำได้ว่าเฉินโม่เป็นคนซื่อสัตย์และหนักแน่น พูดจาทีไรก็ทำให้คนรู้สึกว่าไว้ใจได้
แล้วทำไมพอออกจากบริษัทไปได้พักหนึ่ง ถึงพูดจายียวนแบบนี้ล่ะ?