กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ครั้นยามราตรีมาเยือน ทั้งวังหลวงก็เงียบสงัดลง
ไทเฮายังไม่บรรทม หลังจากนางกำนัลที่คอยรับใช้ออกไปแล้วก็ยังไม่กลับมาเสียที ไทเฮาจึงเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีผู้ใดขานรับ
ยามนั้น ไทเฮาได้ยินเสียงฝีเท้า
“อาเซียง เป็นเจ้าใช่หรือไม่?”
ไทเฮาเห็นเงาดำสายหนึ่งอยู่นอกหน้าต่าง คิดว่าเป็นนางกำนัลของตน จึงร้องเรียกอีกครั้ง
“อาเซียง”
ไม่มีผู้ใดตอบ
ไทเฮาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนผลักประตูเปิด
ใบหน้าขาวซีดน่าสยดสยองปรากฏขึ้นตรงหน้า...
ไทเฮาตกใจจนสะดุ้ง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพราะยืนไม่มั่นคง ครั้นมองเห็นชัดว่าเป็นผู้ใด นางจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางตบอกด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จาง น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่หลายส่วน “เป็นเจ้านี่เอง”