กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามที่อันจิ่วเดินเข้ามา เจียงเซิ่งก็พูดจบพอดี อันจิ่วรินชาให้เขา เขาล้วนดื่มจนหมด เห็นได้ชัดว่ากระหายน้ำไม่น้อย ขอบตาของเขาดำคล้ำเป็นวงใหญ่ เขาหยัดกายยืนขึ้นแล้วเดินโซเซไปมาพลางกล่าวว่า “ข้ากลับไปนอนแล้ว”
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน ล้วงซองแดงออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้อันจิ่ว
อันจิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทันที “ขอบคุณท่านหมอหลวงเจียงเจ้าค่ะ”
ท่านหมอหลวงเจียงดีที่สุดเลย
เจียงเซิ่งยิ้มแล้วจากไป
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรดูด้วยความตื่นตะลึง
【ทำหน้าบึ้งมาทั้งเที่ยงวัน พอให้ซองแดงกลับยิ้มให้คนอื่น?】
【ช่างเป็น... ช่างเป็น...】
ฮ่องเต้ช่างเป็นอยู่นานก็ยังนึกคำไม่ออก
อันจิ่วได้ยินเข้าก็ไม่อยากจะสนใจ