เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เช่นนั้นก็หมายความว่า นอกจากท่านแล้ว แต่ก่อนในวังมีขันทีแต่งหน้าเช่นนี้กันตั้งหลายคนหรือเจ้าคะ?” เมื่ออันจิ่วพบว่าฮ่องเต้ทรงสนพระทัย นางจึงเอ่ยถามต่อ
ขันทีหลี่พยักหน้า “ก็ไม่มากหรอก บ่าวเองชินเสียแล้ว ส่วนหวังเต๋อไฉนั่นน่ะชอบแต่งจริงๆ เจ้าดูเสี่ยวจี๋ลูกศิษย์เขาสิ อายุยังน้อยก็แต่งตามแล้ว มีแต่เสี่ยวฝูจื่อที่ไม่ชอบ”
เสี่ยวฝูจื่อที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกๆ
เขาไม่ชอบจริงๆ นั่นแหละ ไม่รู้ว่าอาจารย์มีรสนิยมแบบไหนกันแน่ แต่งออกมาแล้วน่ากลัวเหลือเกิน
อันจิ่วพยักหน้าพลางคิดในใจ รสนิยมของพวกเขาประหลาดแท้ ผู้ชายนี่นะ พอมันขาดมันเกินไปนิดเดียวก็ต่างกันลิบลับจริงๆ
ระหว่างที่สนทนากัน ก็มาถึงตำหนักฉือหนิง
ที่หน้าประตูตำหนักมีคนยืนเฝ้าอยู่
“ฝ่าบาท”
ขันทีร่างสูงคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับ
“ฝ่าบาท ไทเฮาเพิ่งเสวยพระกระยาหารกลางวันเสร็จพ่ะย่ะค่ะ”