เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บางทีอาจเป็นเพราะราตรีกาลลึกเกินไป บางทีอาจเป็นเพราะแสงไฟสว่างเกินไป หรือบางทีอาจเป็นเพราะลมภายนอกแรงเกินไป จนทำให้ดวงตาของอันจิ่วที่อยู่ในห้องพร่ามัว
นางมองไปทางทรราช “เหตุใดจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะเพคะ?”
ทรราชส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน”
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดถึงพูดเช่นนั้น เขาเพียงแต่รู้สึกว่าเมื่อเห็นเสี่ยวจิ่วทำงานหนักเพียงลำพัง เขาก็รู้สึกไม่สบายใจและไม่มีความสุข
เสี่ยวจิ่วผอมเกินไป ตัวเล็กเกินไป สวมเสื้อผ้าบางเกินไป กินก็ไม่อิ่ม นอนก็ไม่สบาย
ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
ทุกอย่างล้วนทำให้เขาหงุดหงิดใจ
เขาบีบตุ๊กตาหมีน้อยในมือ
“ก็แค่ไม่รู้”
คนเราเมื่อเข้มแข็งมานานจนเคยชิน แต่เมื่อมีคนอื่นหยิบยื่นความห่วงใยมาให้โดยไม่ทันตั้งตัว กำแพงที่สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากก็อาจพังทลายลงได้ในชั่วพริบตา