กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮ่องเต้ไม่เคยหายไปนานขนาดนี้มาก่อน
ตลอดทั้งเช้า ตำหนักกวงหัวถูกปกคลุมไปด้วยความกดดันที่ยากจะบรรยาย
จิตใจของทุกคนต่างถูกฮ่องเต้ดึงรั้งไปจนหมดสิ้น
หลี่จี้มองเห็นอันจิ่ว
เดิมทีเขาไม่อยากพูดอะไรมาก แต่เสี่ยวจิ่วดูน่าสงสารเหลือเกิน เขาคิดว่านางคงกำลังหวาดกลัว หลี่จี้จึงปลอบเสียงเบา “ไม่เป็นไรหรอก”
อันจิ่วเงยหน้ามองเขา
หลี่จี้ส่งยิ้มให้ “เสี่ยวจิ่ว ไม่เป็นไรนะ อย่ากลัวไปเลย”
อันจิ่วพยักหน้า “ข้าไม่ได้กลัว”
อันที่จริง ตอนนี้อันจิ่วรู้สึกชาชินกับคำว่า “กลัว” ไปเสียแล้ว
ราวกับว่าความกลัวหรือไม่กลัวไม่ใช่สิ่งที่นางจะควบคุมได้