กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กินตั้งแต่ต้นถนนยันสุดสาย
อันจิ่วอิ่มแปล้ไปนานแล้ว ส่วนทรราชก็กินจนเกือบเต็มคราบเช่นกัน
อันจิ่วกำลังจะเอ่ยถามว่าจะกลับหรือยัง ก็พบว่าทรราชยืนนิ่งอยู่ที่จุดหนึ่งไม่ยอมขยับ
“เป็นอะไรไป?”
ทรราชขมวดคิ้ว ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
อันจิ่วมองตามสายตาของเขาไปที่ร้านค้าแห่งหนึ่งไม่ไกลนัก บนป้ายชื่อร้านมีอักษรตัวใหญ่สองตัวที่ดูพลิ้วไหวเขียนอยู่
ร้านกลิ่นหอม
ร้านที่กุ้ยเหรินเหมยมาซื้อเครื่องเทศนั่นน่ะหรือ?
ยามนี้ร้านยังคงเปิดทำการ มีเหล่าหญิงสาวที่ดูออกทันทีว่าเป็นคนจากถนนบุปผาเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ดูท่ากิจการจะไปได้สวยทีเดียว
“มีกลิ่นนั้นหรือ?” อันจิ่วถาม