กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าวิ่งมาไกลเท่าใด ในที่สุดทั้งสองคนก็หยุดฝีเท้าลง
ทรราชขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยเสียงดังว่า “กลิ่น”
กลิ่นที่เขาอุตส่าห์ตามหามาได้ยากเย็น
อันจิ่วหอบหายใจถี่พลางเหลือบมองเขาอย่างจนปัญญา “เอาไว้ไปสืบวันหลังเถิด วันนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม”
เรื่องเมื่อครู่กลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปแล้ว ผู้คนมากมายต่างเห็นทรราช อีกอย่างตอนนี้อันจิ่วนึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย ทรราชเกือบจะคลุ้มคลั่งอีกครั้งแล้ว หากเขาควบคุมตนเองไม่ได้แล้วลงมือสังหารผู้คนท่ามกลางฝูงชนเช่นนี้ ไม่เกินวันพรุ่งนี้ แผ่นดินนี้ก็อาจจะเปลี่ยนมือไปแล้ว
ทว่าทรราชดูจะไม่พอใจนัก เขาจ้องมองอันจิ่วด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“กลิ่น!”