กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โรงเตี๊ยมเกิดการปะทะกันอีกครั้ง ด้านนอกมีเสียงดังโครมคราม อันจิ่วคราวนี้ขี้เกียจแม้แต่จะออกไปดู นางกำลังปอกเมล็ดสนให้ทรราชกิน
นางปอกหนึ่งเม็ด ทรราชกินหนึ่งเม็ด จากนั้นก็มองนางด้วยแววตาละห้อยราวกับลูกสุนัขตัวน้อย
อันจิ่วนึกสนุก นางกล่าวกับทรราชว่า “ข้าจะโยนให้เม็ดหนึ่ง เจ้าจะใช้ปากรับไว้ได้หรือไม่?”
ทรราชทำหน้าไม่สบอารมณ์ ความหมายราวกับจะบอกว่า เรื่องแค่นี้จะยากอะไร?
ดังนั้นอันจิ่วจึงโยนไปหนึ่งเม็ด ทรราชอ้าปากรับไว้อย่างมั่นคง
“ว้าว เก่งมาก เอาอีก”
อันจิ่วเพิ่มความยากขึ้น นางโยนเมล็ดสนขึ้นไปสูงๆ ทรราชรับไว้อย่างมั่นคงอีกครั้ง
“เยี่ยมมาก”
อันจิ่วปรบมือ