เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 ระลึกความหลัง
ภายในศาลาหินเงียบลงจนน่าสะพรึงกลัว
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ใบหน้าของซูต้าจื้อ แม่ทัพเหล็กโลหิตผู้นี้กำลังหลั่งน้ำตานองหน้า บนใบหน้าสีทองแดงมีคราบน้ำไหลผ่านจนแยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อเย็นที่ยังไม่แห้งหรือหยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าว
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งค้างอยู่บนคางที่ดูแข็งกร้าวของเขา ทอประกายเจ็ดสีภายใต้แสงอาทิตย์
ซูกั่วพุ่งตัวเข้าไปหาทันที ร่างเล็ก ๆ พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของซูต้าจื้อ ซูเฉินเองก็โผเข้ากอดซูต้าจื้อตามไป
“เตี่ย...ข้าคือกั่วเอ๋อร์เองนะเจ้าคะ” ซูกั่วซุกใบหน้าลงในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ร้องไห้จนตัวสั่นเทา “กั่วเอ๋อร์คิดถึง...คิดถึงท่านเหลือเกิน...”
มือของซูต้าจื้อค้างอยู่กลางอากาศ ม้าไม้ตัวน้อยร่วงลงสู่พื้น สุดท้ายมือที่สั่นเทาก็วางลงบนศีรษะของซูเฉินและซูกั่ว
สัมผัสที่คุ้นเคยจากฝ่ามือทำให้เขานึกถึงยามบ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดสดใส ซึ่งเป็นวันที่เขาสอนเด็กน้อยสานตั๊กแตนฟาง