เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 253 หลักฐานยืนยันความจำเสื่อม
ลู่สืออวี้คลายความกระอักกระอ่วน หยิบตะเกียบหยกขึ้น คีบหอยเป๋าฮื้ออ้วนเนื้อแน่นวางลงบนจานกระเบื้องเขียวตรงหน้าซูต้าจื้อ “ท่านแม่ทัพซูเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เชิญเถิด อาหารทะเลนี้เป็นของขึ้นชื่อของภัตตาคาร เชิญลองชิมความสดใหม่”
ซูต้าจื้อรีบลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนรน “องค์ชายรัชทายาท เรื่องนี้จะทรงกระทำเช่นนี้ได้อย่างไร...”
“นั่งเถิด นั่งเถิด” ลู่สืออวี้ยกมือขึ้นกดลงเบา ๆ ในอากาศ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ที่นี่ไม่มีคนนอก ไม่ต้องถือพิธีรีตอง”
ซูต้าจื้อจึงได้นั่งลงอีกครั้ง ทว่าดูใจลอยอยู่บ้าง สายตาของเขามองไปที่ม้าน้อยสานจากหญ้าที่มุมโต๊ะบ่อยครั้ง ตะเกียบในมือก็หยุดลงโดยไม่รู้ตัว
“แม่นางซู” เขาเอ่ยขึ้นทันใด เสียงตึงเครียดเล็กน้อย “ม้าน้อยตัวนี้...ช่างแปลกตาดี”