กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 ช่างบังเอิญนัก แซ่ซูเช่นกัน
ซูหลียืนอยู่ริมหน้าต่าง ปลายนิ้วกำกรอบหน้าต่างไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
บุรุษเบื้องล่างกำลังพลิกกายลงจากหลังม้า ฉลองพระองค์แพรสีดำทอประกายลายซ่อนเร้นยามต้องแสงตะวัน ท่าทางยกมือขึ้นแตะขมับของเขาช่างคุ้นตายิ่งนัก จนทำให้หัวใจของซูหลีสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง—นั่นคือกิริยาเคยชินยามเตี่ยกำลังครุ่นคิด ความทรงจำหลั่งไหลมาราวเกลียวคลื่น ในคืนฝนตกเมื่อเจ็ดปีก่อน เตี่ยก่อนออกเดินทางก็แตะขมับเช่นนี้พลางแย้มยิ้มเอ่ยว่า “พี่หลีต้องดูแลน้องชายและน้องสาวให้ดีนะ”