0131

ตอนที่ 131 เบี้ยสังเวยแสงจันทร์ขาวในรั้วโรงเรียน 12

ตอนนั้นเอง เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น ร่างผอมบางของฉีนิงปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียนในที่สุด

เธอเดินก้มหน้าเข้าห้องเรียน ตรงไปที่เก้าอี้ของตัวเองทันที

ผมสั้นประบ่าของฉีนิงบดบังใบหน้าของเธอไปกว่าครึ่ง ถึงอย่างนั้น หานอวี่เฉินก็ยังมองเห็นรอยถลอกบนหน้ากับดวงตาที่บวมแดงของเธออยู่ดี

พอเห็นเธอในสภาพนี้ หานอวี่เฉินก็รู้ทันทีว่าเมื่อกี้เธอต้องแอบไปร้องไห้มาแน่ ๆ

แต่ฉีนิงกลับไม่แม้แต่จะชายตามามองเขา เธอเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้หานอวี่เฉินมอง

หานอวี่เฉินจ้องแผ่นหลังของเธอตลอดทั้งคาบเรียน

คาบนี้เป็นคาบสุดท้ายของช่วงบ่าย พอเสียงออดหมดคาบดังขึ้น ฉีนิงก็รีบลุกขึ้นเก็บของ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว

หานอวี่เฉินตั้งใจจะเข้าไปคุยกับเธอสักสองสามคำ แต่เธอกลับวิ่งหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

มีคนมาสะกิดไหล่เขา “พี่เฉิน เลิกเรียนแล้ว เหม่ออะไรอยู่เนี่ย ยังไม่กลับอีกเหรอ”