0130

ตอนที่ 130 แสงจันทร์ขาวตัวประกอบในรั้วโรงเรียน 11

มีคนเดาขึ้นมา “พี่เฉิน ไม่ใช่ว่าพี่กำลังเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของฉีนิงอยู่หรอกนะ?”

หานอวี่เฉินถลึงตาใส่ทันที “หุบปาก!”

“ครับ ๆ ผมหุบปากแล้ว พี่เฉิน ผมแค่พูดเล่นเอง”

หานอวี่เฉินทำหน้าตึงถาม “พูดเล่นเหรอ พวกแกคิดว่ามันน่าขำนักหรือไง?”

“ฟังให้ดี ๆ นะ ต่อไปอย่าเอาฉันกับฉีนิงมาล้อเล่นเข้าด้วยกันอีก ยัยนั่นเป็นตัวอะไรกันเชียว?”

แต่ก็ยังมีคนอดสงสัยไม่ได้ “แต่พี่เฉิน ถ้าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉีนิงจริง ๆ แล้วครั้งก่อนพี่ไปช่วยเธอทำไมล่ะ?”

ใช่ว่าพวกตนจะไม่รู้สันดานของหานอวี่เฉิน คนอย่างเขาใช่คนที่ชอบยื่นมือเข้าไปช่วยคนอื่นกลางทางเสียที่ไหน แค่เขาไม่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว

ก็เพราะครั้งก่อนหานอวี่เฉินช่วยฉีนิงเอาไว้นี่แหละ พวกเขาถึงได้คิดว่าเขาคิดอะไรกับเธอเป็นพิเศษ

หานอวี่เฉินพอได้ยินแบบนี้ ถึงได้เข้าใจว่าต้นเหตุที่คนพวกนี้เข้าใจผิดมาจากไหน