0007

ตอนที่ 7 ไทเฮากับหวางเฟยกลับเป็นคนเดียวกัน 6

หลังจากกลับไปวันนั้น ฉู่อี้เหยาก็ทำตามที่ฉีนิงบอก ค่อย ๆ ปรับท่าทีที่เธอมีต่อเซียวจิ่นให้ผ่อนคลายลง

เซียวจิ่นเห็นว่าพักนี้เธอว่าง่ายและอ่อนโยนลงไปมาก ในใจก็อดปีติยินดีไม่ได้ ดูท่าเจาอี๋หนิงคนนั้นจะมีประโยชน์อยู่บ้างเหมือนกัน

วันนี้ฉู่อี้เหยาอยู่เป็นเพื่อนเซียวจิ่นขี่ม้าที่ลานขี่ม้า เธอเอ่ยขึ้นมาเหมือนไม่ได้ตั้งใจ “ฝ่าบาท จะถึงงานล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงแล้วใช่ไหมเพคะ”

“อืม มีอะไรหรือ”

“ฉัน...”

พอเธอพูดออกมาคำเดียว เซียวจิ่นก็ตวัดสายตามองมาทันที

ฉู่อี้เหยาไม่เคยชินกับการแทนตัวเองว่า ‘หม่อมฉัน’ ต่อหน้าเขา เซียวจิ่นคอยแก้ให้ไม่รู้ตั้งกี่รอบแล้ว

จะว่าไปแล้ว ฉู่อี้เหยาก็แค่ไม่อยากใช้คำแทนตัวว่า ‘หม่อมฉัน’ มาคอยย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้มีฐานะเป็นเพียงพระสนม ส่วนเซียวจิ่นก็เร่งบีบให้เธอรับรู้ความจริง เรื่องนี้จึงกลายเป็นข้อขัดแย้งอย่างหนึ่งระหว่างคนทั้งสอง

คราวนี้พอโดนเซียวจิ่นมองมานิดเดียว เธอก็เหมือนจะรู้ตัว รีบเปลี่ยนคำพูดอย่างว่าง่าย “หม่อมฉันได้ยินพวกคนในวังพูดกันว่า ตอนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังอยู่ จะพาบรรดาพระสนมวังหลังไปร่วมงานล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงด้วย”