0008

ตอนที่ 8 ไทเฮากับหวางเฟยเป็นคนเดียวกันนี่เอง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉีนิงก็พูดขึ้นชิดใบหูของเขา “ฝ่าพระบาท เพื่อช่วยหม่อมฉัน เหมือนว่าพระองค์จะเจ็บตัวไปด้วย...”

ด้วยความที่ทั้งคู่อยู่ใกล้ชิดกัน พอเธอพูด ลมหายใจแผ่วเบาก็กระทบใบหูของเซียวอวี่ แถมเขายังได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอด้วย

ใบหูของเซียวอวี่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาเอียงหัวหลบนิด ๆ

“แค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น เหนียงเหนียงอย่าใส่ใจเลย”

ฉีนิงมองใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อของเขา แต่กลับทำเป็นเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ แอบขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด

“อย่างไรก็ต้องขอบคุณฝ่าพระบาทอยู่ดีเพคะ”

“เจาอี๋เกรงใจไปแล้ว”

เซียวอวี่งึมงำรับคำในคอ แล้วรีบเร่งฝีก้าวให้เร็วขึ้นโดยไม่แสดงอาการ

เขารูปร่างสูงใหญ่สง่า ขายาวมีกำลัง ฝีเท้ารวดเร็วราวกับมีลมพัดใต้เท้า ไม่นานก็แบกฉีนิงไว้บนหลังปีนเนินชันได้อย่างง่ายดาย