บทที่ 26 ศิษย์พี่ก่งผู้ไม่รู้จักประเมินสถานการณ์

สิ้นเสียงหยิ่งยโส ร่างของสตรีคู่หนึ่งบนกระบี่บินก็ร่อนลงมาหยุดอยู่เหนือศีรษะของเหอเฉียง

ทั้งคู่คือศิษย์พี่ชีและศิษย์พี่ก่ง และคนที่เพิ่งเอ่ยออกมา ก็คือศิษย์พี่ก่งผู้มีโหนกแก้มสูงและเอาแต่ใจนั่นเอง

"ฮี่ๆๆ พวกเจ้ามากันเร็วจริงนะ"

เมื่อเห็นทั้งสองมาถึง เหอเฉียงกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว

"เหอะ! พวกข้าตามล่าเจ้ามาตลอด หากเจ้าเอาแต่เป็นเต่าหดหัวไม่ทำอะไร พวกข้าก็คงหาเจ้าไม่เจอ แต่นี่เจ้ากลับกล้าลงมือจนไอมารรั่วไหล การจะหาเจ้าให้พบจึงง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ!"

ศิษย์พี่ก่งเอ่ยด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

"ฮ่าๆๆๆ!"

เหอเฉียงระเบิดเสียงหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้าน

“แล้วเจ้าไม่เฉลียวใจบ้างเลยรึ ว่าเหตุใดข้าถึงยอมลงมือ ทั้งที่ข้าจะซ่อนตัวเฉยๆ ก็ได้?”