บทที่ 27 หน้าบวมเป็นหัวหมู

แรงกระแทกมหาศาลฟาดลงบนแผ่นหลังของกู้ซวงเฉิง ความเจ็บแปลบพลันแล่นปราดไปทั่วร่าง

ชายหนุ่มเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว ก่อนจะหน้าคะมำล้มลงกับพื้น

กู้ซวงเฉิง ยันกายลุกขึ้นแล้วหันกลับไปมอง ก็พบว่าศิษย์พี่ก่งกำลังถือแส้ยาวสีแดงชาดกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

กู้ซวงเฉิงเดาได้ทันทีว่านางเป็นคนลงมือ ทว่าเหตุผลที่นางฟาดแส้ใส่เขานั้น กลับทำให้ชายหนุ่มงุนงงอยู่ไม่น้อย

"ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ฟาดข้าเพราะเหตุใดหรือขอรับ?"

ในความคิดของกู้ซวงเฉิง แม้ตนจะมีพลังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่อย่างไรเสียเขาก็นับเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของพวกนางไว้มิใช่หรือ?

หากไม่มีเขา มีหรือที่พวกนางสองคนจะไล่ต้อนเหอเฉียงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้?

หรือจะพูดให้ถูก หากไม่มีเขา ป่านนี้พวกนางทั้งคู่คงถูกเหอเฉียงลากไปย่ำยีจนไม่เหลือสภาพแล้ว

ไม่สำนึกบุญคุณก็ช่างเถอะ แต่นี่กลับฟาดแส้ใส่เขาเนี่ยนะ? ช่างพาลเกเรไร้เหตุผลสิ้นดี!

"ฟาดเจ้างั้นรึ?"