บทที่ 25 หุ่นเชิดหยิน

ตลอดการเดินทาง กู้ซวงเฉิงเร่งฝีเท้าอยู่ด้านหน้า โดยมีฟางเสี่ยวจื้อเดินตามหลังมาติดๆ

มันลอบส่งข้อความผ่านแผ่นหยกสื่อสารอยู่ตลอดเวลา โดยช่วงแรกฟางเสี่ยวจื้อดูกระวนกระวายใจยิ่ง เพราะส่งข้อความอยู่นาน แต่ก็ไร้การตอบกลับ

กระทั่งแผ่นหยกมีแสงสว่างวาบขึ้น สีหน้าของมันพลันมีรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา และเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความจบ ฟางเสี่ยวจื้อก็โล่งใจจนแทบส่งเสียงหัวเราะ

เขามองตามแผ่นหลังของกู้ซวงเฉิง พลางแสยะยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม

'หึๆ กู้ซวงเฉิง คราวก่อนเฒ่าโม่ไม่ได้เรื่อง แต่คราวนี้เหอเฉียงเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตสร้างรากฐาน ข้าอยากรู้นักว่าคราวนี้เจ้าจะหนีรอดไปได้อย่างไร!'

ทั้งสองเดินทางไปถึงหุบเขาดาวจันทร์ กว้านซื้อผงตรึงวิญญาณเสร็จแล้ว ก็รีบเดินทางกลับ