เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 คนโกหก
เฉินอู้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะมีไข้ เขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นอีกเลยจนกระทั่งเลิกเรียนตอนเย็น รอจนทุกคนออกจากห้องเรียนไปหมดและไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้ว ในที่สุดเขาจึงค่อยพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
ขนตาของเฉินอู้เปียกชื้นจนติดกันเป็นช่อ ปลายขนตาชี้กระจัดกระจาย เขาค่อย ๆ เก็บกระเป๋านักเรียนอย่างเชื่องช้า
กรรมการฝ่ายการเรียนชอบแจกกระดาษข้อสอบหลังเลิกเรียน เขาจึงตั้งใจจะหันกลับไปดูสักหน่อย เพราะกลัวว่าเซี่ยกุยหลานจะลืมเก็บข้อสอบไว้ แล้วถูกคนฉีกทำลายอีก แต่พอหันกลับไปก็สะดุ้งตกใจทันที
คิดไม่ถึงว่าเซี่ยกุยหลานยังไม่กลับ
หลังหนึ่งทุ่มกว่า ฝนก็ตกลงมาในที่สุด สายฝนกระหน่ำใส่ระเบียงทางเดินด้านนอกอาคาร ไฟของอาคารเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สองดับหมดแล้ว เหลือเพียงห้องสามที่ยังเปิดไฟสว่างอยู่
เซี่ยกุยหลานเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่มีขอบตาแดงเรื่อของเฉินอู้ เฉินอู้ฟุบอยู่นานเกินไปจนปลายผมถูกกดให้งอเล็กน้อย เส้นผมช่อหนึ่งตกลงมาพาดบนปลายจมูกขาวซีดของเขา
สภาพทั้งตัวดูยุ่งเหยิงไปหมด
ขนตาของเฉินอู้สั่นเล็กน้อย เขากอดกระเป๋านักเรียนแล้วหันกลับไปอีกครั้ง หลังจากเก็บแก้วน้ำเรียบร้อย เขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียน เขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองถึงขนาดจะเชื่อว่าเซี่ยกุยหลานกำลังรอเขาอยู่
และเซี่ยกุยหลานก็ไม่ได้เรียกให้เขาหยุดจริง ๆ