เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 แสดงละครอีกแล้วนะ
ที่เฉินอู้ขอให้อาหลิ่งช่วยดูแลเซี่ยกุยหลาน ก็เป็นเพราะวันศุกร์นี้จะมีการสอบประจำสัปดาห์แล้ว โดยสอบวิชาภาษาอังกฤษกับเคมี วิชาภาษาอังกฤษเขายังพอทำได้ แต่เคมีคงต้องเร่งทบทวนอย่างหนัก
เขาลืมแม้แต่ความรู้สมัยมัธยมต้นไปแล้ว ตอนกลางคืนจึงใช้เวลาหลายชั่วโมงจดสูตรที่ต้องท่องจำทั้งหมดลงบนกระดาษ
วันรุ่งขึ้นเขาก็ตื่นแต่เช้าอีกครั้ง เพื่อไปท่องหนังสือที่โรงเรียน
เฉินอู้คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้เป็นคนทำงานประจำแล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องทำงานหนักยิ่งกว่าเดิมอีก
วันนี้เซี่ยกุยหลานยังคงมาโรงเรียนสายมาก บนใบหน้าเย็นชาตามปกติมีร่องรอยความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย พอส่งการบ้านเสร็จก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพื่อนอนชดเชย เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบแป้งทอดที่เฉินอู้วางไว้บนโต๊ะ เขาก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนพูดว่า
"คุณชาย ไม่จำเป็นต้องซื้อของพวกนี้มาให้ผมหรอกครับ"
"นายก็...ก็ถือว่าฉันขอโทษนายแล้วกัน" เฉินอู้หันกลับมา ฟุบตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นประสานคำนับเขาเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างจริงใจว่า "ฉัน...ฉันอยากให้นายยกโทษให้ฉัน"
เซี่ยกุยหลานเม้มริมฝีปากอย่างเย็นชา ดวงตาทรงดอกท้อสีดำสนิทเรียวยาวคู่นั้นจ้องเขา ราวกับดวงตาของสัตว์เลือดเย็น
"ผมไม่ได้โทษคุณ"