เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 ฉันมันร้ายจริง ๆ
เฉินอู้หลับสนิท ขนตาสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจ เซี่ยกุยหลานไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะอาละวาดขึ้นมากะทันหันหรือเปล่า จึงไม่ได้ปลุก ปล่อยให้นอนต่อไปเช่นนั้น
เซี่ยกุยหลานเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ แล้วนั่งทำข้อสอบอยู่หน้าโต๊ะหนังสือเก่า ๆ แผ่นหลังของเด็กหนุ่มผอมเพรียวและตั้งตรง เขาสวมเสื้อยืดสีดำ ขับให้แขนเรียวยาวมีผิวขาวเย็น และเห็นกระดูกข้อมือนูนเด่น
จนกระทั่งเลยห้าทุ่มไปแล้ว เฉินอู้จึงขยี้ตาแล้วตื่นขึ้นมาอย่างง่วงงุน พอลืมตาก็ยังคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่
"คุณชายตื่นแล้ว"
เซี่ยกุยหลานสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงลุกขึ้นเดินไปข้างเตียง
เฉินอู้ชะงักไป ก่อนนึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ความง่วงทั้งหมดหายไปในพริบตา เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วพูดตะกุกตะกักว่า
"ขอ...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"