เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ของเล่น
หวังเยว่รู้สึกอับอายจนถึงที่สุด แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก คืนนี้คงทำได้เพียงกล้ำกลืนความไม่พอใจเอาไว้
ผู้จัดการบาร์ตกใจจนแทบไม่กล้าหายใจ เขายืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ มานานกว่าสิบนาทีแล้ว เมื่อเห็นว่าคุณชายกลุ่มนี้ยุติเรื่องกันเสียที จึงสั่งให้ฟลอร์เต้นรำกลับมาคึกคักอีกครั้ง
"ยืนเหม่ออะไรอยู่" เขาเร่งเซี่ยกุยหลานด้วยเสียงเบา "รีบไปเปิดเหล้าให้คุณชายเฉินสิ"
เซี่ยกุยหลานมองเฉินอู้ด้วยสายตาซับซ้อน เขาชะงักไปอีกหนึ่งวินาที ก่อนหันหลังเดินออกไป
กลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้า กลิ่นคาวเลือด กลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งกระจายทั่วบาร์ รวมถึงฝูงชนที่เคลื่อนไหวไปมา ทำให้เฉินอู้หน้าซีดเผือด รู้สึกคลื่นไส้เป็นระยะ แผ่นหลังเต็มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ จากความสั่นกลัว
แต่เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยของเขาทิ้งตัวลงมา ลำคอขาวราวหิมะ สีหน้าก็ยังคงเย็นชา จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ
"นายลุกขึ้น" เฉินอู้ยกมือขึ้นชี้ไปทางเด็กหนุ่มคนแรก "นายชื่ออะไร?"