เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 กลัวชายรักชาย
ร่างกายของเซี่ยกุยหลานแข็งเกร็งไปเล็กน้อย ฝ่ามือของเฉินอู้นุ่มมากและยังคงสั่นเหมือนเมื่อคืน ราวกับกำลังกลัวอะไรบางอย่าง แต่ก็จำเป็นต้องยืนหลังตรงอยู่ตรงนี้
เฉินอู้บีบแขนของเซี่ยกุยหลาน กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นทำให้สัมผัสแล้วรู้สึกแข็งแรง ชวนให้อุ่นใจยิ่งกว่ารสนิยมทางเพศเสียอีก
หากไม่มีทางเลือกจริง ๆ ยังสามารถต่อยฝ่าออกไปได้
"อ้าว นี่ไม่ใช่คุณชายรองหรอกเหรอ?" หวังเยว่หรี่ตาลง ราวกับเพิ่งจำเฉินอู้ได้ เขากดก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้วบดขยี้อย่างแรง ก่อนจู่ ๆ จะถีบคนข้าง ๆ หนึ่งที แสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า "ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยว่าคืนนี้คุณชายรองก็อยู่ด้วย?"
บริเวณโต๊ะโซฟาของหวังเยว่มีคนอยู่สิบกว่าคน นอกจากคนที่มีความร่วมมือทางธุรกิจกับบริษัทตระกูลหวังแล้ว ที่เหลือก็เป็นพวกคอยประจบสอพลอหวังเยว่
คนที่ถูกถีบชื่อหวังหลิ่ง เป็นลูกพี่ลูกน้องของหวังเยว่ เขารีบลุกขึ้นเพื่อเปิดที่นั่งให้เฉินอู้ ก่อนก้มตัวพูดอย่างประจบประแจงว่า "คุณชายรอง เชิญนั่งตรงนี้ครับ"
"เป็นความผิดฉันเอง" หวังเยว่รินเหล้าให้เฉินอู้ด้วยตัวเองหนึ่งแก้ว "ถ้ารู้ว่าคืนนี้คุณชายรองก็อยู่ด้วย ก็ควรเชิญคุณชายรองมาด้วยกันสิ"
เฉินอู้ไม่ได้รับแก้วเหล้า และไม่ได้เดินเข้าไปนั่ง
แสงไฟสีม่วงเข้มภายในบาร์พร่าเลือนชวนให้รู้สึกคลุมเครือ ส่องให้เห็นบรรยากาศมัวเมาเสื่อมโทรม เขาเพิ่งสังเกตว่าตรงหน้าหวังเยว่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ รูปร่างผอมบาง ก้มหน้าต่ำมาก