เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ขอบคุณอีผิง
เฉินอู้พบว่าบรรยากาศรอบตัวเซี่ยกุยหลานไม่ได้เย็นชาและมืดหม่นเหมือนเมื่อครู่แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร สีหน้าของอีกฝ่ายกลับดูไม่ค่อยดีนัก
"..."
เฉินอู้กะพริบตาปริบ ๆ เขาไม่กล้าไปยั่วโมโหเซี่ยกุยหลานอีก จึงรีบหดคอแล้วหันกลับไปทันที
หลังเรียนไปสองคาบ ฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ แถวที่นั่งของเขากับลู่วั่งอยู่ติดหน้าต่าง ละอองฝนจึงถูกลมพัดเข้ามาถึงด้านใน
ลู่วั่งยื่นหน้าเข้าไปรับลม พอรู้สึกเย็นสบายบนใบหน้าก็กลับชอบเสียอีก
แต่เซี่ยกุยหลานไม่ค่อยสบายตัวนัก ขอบกระดาษข้อสอบของเขาเปียกฝน อีกทั้งถ้าลุกไปปิดหน้าต่างก็ต้องทำให้เฉินอู้สังเกตเห็นแน่นอน เขาจึงนั่งทำหน้าเย็นชาอยู่ที่เดิมโดยไม่ยอมลุกขึ้น
ทันทีที่เฉินอู้สบกับใบหน้าเย็นชาของเขา ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที แล้วผลักหน้าต่างปิดจนสนิทภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยการประท้วงของลู่วั่ง
ชุดนักเรียนฤดูร้อนบางและโปร่งเบา พอถูกลมพัดก็ปลิวขึ้น เมื่อมองจากด้านหลัง เอวของเด็กหนุ่มดูเล็กและคอดมาก ชายเสื้อเลื่อนขึ้นตามการยื่นมือไปปิดหน้าต่าง เผยให้เห็นผิวขาวสะอาดเป็นบริเวณหนึ่งอย่างเด่นชัด