เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 เพื่อน นายตัวหอมจัง
เฉินอู้ไม่มีเวลามาโต้เถียงกับลู่วั่ง เขากลัวว่าถ้าช้าไปอีกนิด กฎหมายจะลงโทษเขาเสียก่อน
เขารีบตรวจสอบเงินฝากของเจ้าของร่างเดิม ในบัญชียังมีเงินเหลืออยู่กว่าหกล้านหยวน เขาจึงคืนเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยให้ลู่วั่งเป็นจำนวนเจ็ดแสนหยวน ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าทะลุมิติเข้านิยายแล้วยังต้องติดคุกด้วย
"ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ" ลู่วั่งรู้สึกหดหู่ เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเฉินอู้แล้วพูดว่า "นอกจากพ่อแม่กับน้องชายของฉันแล้ว คนที่สนิทกับฉันที่สุดก็คือนายนะ พ่อกับแม่ฉันต่างก็มีเงิน ไม่จำเป็นต้องให้ฉันเอาเงินไปให้ งั้นเงินของฉันก็ต้องเอาไว้ให้นายใช้โดยเฉพาะไม่ใช่เหรอ?"
นี่ก็เป็นสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมเคยสอนเขามาก่อนเช่นกัน
เฉินอู้ "..."
ร้ายกาจจริง ๆ
"ก่อน...ก่อนหน้านี้ฉันขาดเงิน เลยขอยืมเงินนายมาหน่อย" เฉินอู้อธิบายให้เขาฟัง "ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ก็เลยคืน...คืนให้นายทั้งหมด ไม่อย่างนั้นถ้านายให้ฉันไปแล้ว นายจะเอาเงินที่ไหนใช้?"
ลู่วั่งสูดจมูกเล็กน้อย เขาไม่ได้ถูกโน้มน้าวให้เชื่อ กลับรู้สึกว่าเฉินอู้กำลังรังเกียจเขา จึงพูดอย่างไม่เข้าใจว่า "แต่ฉันมีเงินเยอะมากเลยนะ ใช้ยังไงก็ไม่หมด"