เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 ก่อเรื่องเลวร้ายไว้สารพัด
เฉินอู้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แม้แต่กล้ามหน้าท้องก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของเขาได้อีกแล้ว แต่เดิมทีเขาก็ไม่ได้ชอบอยู่แล้ว
แค่มองดูเท่านั้นเอง
หลังจากเซี่ยกุยหลานได้รับน้ำเกลือจนครบ เฉินอู้ก็ระมัดระวังไม่ให้ถูกบริเวณรอยฟกช้ำสีม่วงบนหลังมือของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ ถอดเข็มให้อย่างเบามือ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นเวลาตีห้าครึ่งแล้ว เซี่ยกุยหลานจากไปแล้ว ทั้งกระเป๋านักเรียนและชุดนักเรียนก็ไม่อยู่ เหลือเพียงผ้าห่มที่ยังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่
เดิมทีเขาตั้งใจจะให้เซี่ยกุยหลานพักรักษาตัวให้ดี แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไปแล้ว ก็คงเรียกกลับมาไม่ได้
เมื่อคืนเขานอนฟุบอยู่ข้างเตียงจนปวดเมื่อยต้นคอ จึงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ก่อนเตรียมไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเดินทางไปโรงเรียน
เมื่อคืนคนรับใช้จำนวนมากภายในคฤหาสน์ทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างมาก แค่นึกถึงตอนนี้ขาก็ยังสั่น เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ตอนที่คนรับใช้ส่วนใหญ่ยังนอนหลับอยู่
ถึงโรงเรียนจะมีคนมากกว่า แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชน อย่างน้อยทุกคนก็คงไม่จ้องมองมาที่เขาเพียงคนเดียว
เจ้าของร่างเดิมสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ตระกูลเฉินจึงตามใจเขามาก ความจริงต่อให้ตอนนี้เขาลาออกจากโรงเรียน ก็คงไม่มีใครว่าอะไร แต่เฉินอู้ยังตัดสินใจไปเรียนชั้นมัธยมปลายอย่างตั้งใจ