เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 นอนไม่หลับ
ดวงตาของเซี่ยกุยหลานยังคงเย็นชาและมืดหม่น แต่ในที่สุดก็มีความงุนงงปรากฏขึ้นเล็กน้อย เขาได้รับบาดเจ็บ หากเฉินอู้ยังบังคับให้เขาอดนอนทำการบ้าน ก็ถือเป็นการลงโทษอย่างหนึ่งจริง ๆ
แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่เฉินอู้เคยบังคับให้เขาทำก่อนหน้านี้ เรื่องนี้แทบไม่นับเป็นอะไรเลย
ใบหน้าของเฉินอู้ขาวซีด มีเหงื่อบาง ๆ ซึมอยู่ ดวงตาคู่นั้นมีม่านน้ำปกคลุม เขาค่อย ๆ เงยขึ้นมองเซี่ยกุยหลานอย่างระมัดระวังแวบหนึ่ง ก่อนรีบเบือนหนี ขนตาสั่นอย่างรุนแรงราวกับนกตัวเล็กที่ตกใจกลัว
เซี่ยกุยหลานจำต้องยอมรับว่า เขารู้สึกอยู่เสมอว่าเฉินอู้คืนนี้ต่างจากที่ผ่านมาเล็กน้อย แต่เขารู้ดีกว่าใครว่า ต่อให้แสร้งทำเป็นอ่อนแอและไร้เดียงสาเพียงใด ภายใต้รูปลักษณ์นี้ก็ยังคงมีความชั่วร้ายเข้มข้นซ่อนอยู่
เขาถูกตระกูลเซี่ยรับตัวไปตอนอายุเจ็ดขวบ จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาสิบปีแล้ว คนคนนี้เคยตัดเสื้อกันหนาวบุฝ้ายของเขาจนเสียหายในฤดูหนาว เทหิมะใส่รองเท้าบูตจนเต็ม แล้วบังคับให้เขาสวมมันไปให้อาหารม้าที่คอก
ฉวยโอกาสตอนเขาป่วย ขังเขาไว้ในห้องใต้หลังคาที่มืดสนิท จนกระทั่งมีคนมาพบ ถึงยอมปล่อยเขาออกมาอย่างไม่เต็มใจ