กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 427 คำใบ้จากแม่มดเป็นจริงแล้ว
“อาลั่ว ขอบคุณที่เตือน คุณไปพักก่อนเถอะ ฉันไปส่งทีพอ”
แววชื่นชมฉายวาบในดวงตาของลั่วชุนหยาง “ไปเถอะ ดูออกว่าทีพอไว้ใจเธอมากแล้ว”
ไป๋เวยพยักหน้า แววตาแน่วแน่และกระจ่างใส
เธอไปส่งขบวนรถของทีพอที่ประตูใหญ่ จู่ ๆ ลมก็แรงขึ้นพร้อมความเย็นวูบหนึ่ง ราวกับกำลังกระซิบบอกความลับที่ถูกฝังกลบ
ทีพอลงจากรถมากุมมือไป๋เวยอีกครั้ง หัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่นสองหน “เขาทำกันถึงขนาดนี้ ไม่เหลือทางรอดให้ฉันเลยสักนิด ไป๋เวย ฉันคงใกล้ถึงวันตายแล้ว สุดท้ายเราก็ต้องจากกัน เช่นนั้น…คงไม่มีวันได้พบกันอีก”