กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 428 ที่จริงเธอคือความยึดติดในใจฉัน
“นังหนูโง่ เธอเอาแต่ห่วงฉัน แล้วตัวเธอกลับไปไม่ได้ ทั้งยังไม่ได้เจอบิดามารดา ญาติพี่น้อง และเพื่อน ๆ ทุกสิ่งที่เธอทุ่มเททำงานหนักจนได้มาก็หายไปหมดแล้ว”
ไป๋เวยถอนหายใจอย่างจนปัญญา “น่าเสียดายจริง ๆ แต่ถึงฉันจะร้องไห้ฟูมฟายหรือคิดสั้น ก็กลับไปไม่ได้อยู่ดี พ่อแม่สอนฉันว่าไม่ว่าจะเจออุปสรรคแค่ไหนก็อย่าถอย ต้องมุ่งไปข้างหน้า ดังนั้นถึงกลับไปไม่ได้ ฉันก็จะใช้ชีวิตให้ดีเหมือนชาติก่อน เป็นตัวเองในแบบที่ดีที่สุด”
จ่านหมิงอี้กอดเธอแน่นขึ้นด้วยความชื่นชมและสงสาร สายตาทอดไปยังราตรีไกลโพ้น ในดวงตานอกจากความปวดใจแล้วยังมีความสับสนอย่างหนัก