กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 232 พยาบาลสาวคนนี้ไม่ธรรมดา
ลั่วจิ่นโกรธจนฟาดที่วางแขนรถเข็นอย่างแรง “นังสารเลวนั่นทำขาฉันหัก ทำให้ฉันหมดโอกาสขึ้นเวที ฉันจะฆ่ามันให้ได้!”
ผู้ดูแลผู้ป่วยทั้งสองสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคิดว่าลั่วจิ่นคงมีปัญหาทางสมองจริง ๆ ต่อให้ขาไม่หัก เธอก็ไม่มีโอกาสขึ้นเวทีอยู่ดี!
ไป๋เวยรีบไปแผนกสมองอีกครั้ง พบอันหงเซียวที่กำลังตรวจห้องผู้ป่วย “พี่ อีกเดี๋ยวว่างไหม?”
พออันหงเซียวเห็นเธอ ก็เดาได้ทันทีว่าเธอมาขอผลตรวจยาที่อยู่ในกระบอกฉีดยา
“อีก 20 นาทีพี่ก็เสร็จแล้ว เราไปกินมื้อเย็นด้วยกัน”
“ได้”
ไป๋เวยมองนาฬิกาข้อมือ ตั้งใจใช้เวลา 20 นาทีนี้ไปสอบถามเลี่ยวซิน
ตอนลงบันไดพอดี มีพยาบาลสาวสองคนเข็นเตียงคนไข้ขึ้นมาทีละคน