ตอนที่ 108 ประหม่าห่างเหิน

ตอนที่ 108 ประหม่าห่างเหิน

เมื่อมีเสียงสั่งให้หยุด เสิ่นอีหนิงยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์จนถอนตัวไม่ขึ้น เธอเอนหลังพิงโซฟา หอบหายใจอย่างรุนแรง แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลง

เจียงไห่อิงนั่งลงข้างเธอ พลางเอ่ยด้วยความยินดีว่า “การส่งต่ออารมณ์และการเคลื่อนไหวร่างกายเป็นธรรมชาติมาก จากโกรธแค้นไปสู่การตื่นรู้ เล่นออกมาได้มีมิติอย่างยิ่ง เข้าถึงบทบาทใช่ไหม”

เสิ่นอีหนิงยิ้มฝืน ๆ แววตาซับซ้อน มีทั้งความรู้สึกประสบความสำเร็จ แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความเศร้าใจที่ชีวิตในอดีตทิ้งไว้ให้

“เสี่ยวเสิ่น ฉันขอเตือนเธออีกสักคำ นักแสดงเวลาเข้าถึงบทต้องเร็ว แต่ออกจากบทต้องยิ่งเร็วกว่า ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าถ้าต้องแสดงฉากโศกเศร้าหรือดีใจสุดขีด จะสติแตกได้ง่าย ๆ”