กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
เพราะนี่เป็นการเดินทางไกลครั้งแรก เสิ่นหงเฟยจึงไม่ได้ตระเตรียมของอย่างผ้าห่มหรือกระโจมไว้ในมิติเก็บของ จำต้องนอนบนผืนดินที่เพิ่งผ่านการก่อกองไฟย่างให้อุ่น ในช่วงเวลา 9 นาฬิกา เสี่ยวจงส่งข่าวสารมาถามว่าเหตุใดเขาจึงยังไม่กลับบ้าน
เสิ่นหงเฟยอธิบายไปยกใหญ่ เสี่ยวจงรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง ทั้งคำพูดและน้ำเสียงล้วนแฝงความห่วงใย ทำเอาเสิ่นหงเฟยซาบซึ้งใจอยู่นาน
เสิ่นหงเฟยที่นอนอยู่บนพื้นนอนอย่างไรก็ไม่หลับ ได้แต่นอนแหงนหน้ามองดวงจันทร์สองดวงที่ทอแสงจันทราสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยนอยู่อย่างนั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องตะโกนแว่วมา “อย่าจับข้าเลย เนื้อของข้าไม่อร่อยหรอกนะ~”
เสิ่นหงเฟยสะดุ้งตื่นตัวทันควัน เขาลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง