กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 มีความรักที่เรียกว่าปล่อยมือ (2)
“คุณซ่ง อย่าทำแบบนี้” หลีม่านเอียงหน้าหลบ พร้อมออกแรงทั้งสองแขนผลักเขา
ซ่งชิงเฉินก้มลงมองกลุ่มผมฟูฟ่องบนศีรษะนั้น
แผ่นหลังบางเฉียบ มีกระดูกสะบักรูปผีเสื้อที่งดงามราวกับผลึก
เขาหวังให้ตรงนั้นเป็นตราประทับแห่งความรัก
ตอนนี้ เพียงคำว่า “คุณซ่ง” ที่เว้นระยะห่างเต็มที่ ผีเสื้อก็จะกางปีกบินหนีไปแล้วหรือ
“ม่านม่าน…”
หลีม่านเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอาบรอยยิ้มสงบและอ่อนโยนแล้ว “คุณนั่งลงก่อน พวกเราคุยกันหน่อยได้ไหม”
“ได้” ซ่งชิงเฉินยกมุมปากเล็กน้อยด้วย เขาดึงเก้าอี้มาวางแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ
“อย่ามัวแต่รบกวนกันอีกเลย” หลีม่านมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น แล้วพูดอย่างสงบ