กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 มีความรักที่เรียกว่าปล่อยมือ (1)
มือของหลีม่านที่กำลังสวมเสื้อผ้าหยุดชะงักอยู่ที่ชายกระโปรง ราวสิบวินาที เธอก็เอ่ยเบา ๆ ว่า “อ้อ”
ในดวงตาบุปผาท้อที่ฉ่ำน้ำ แสงดาวดวงสุดท้ายจางหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบว่างเปล่า
“คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันอยู่ที่นี่” สีหน้าของเธอเรียบเฉย มองไม่ออกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ
“คือ...คุณชายซ่ง” หลีอวี้เฟินไม่อยากโกหกลูกสาว
ก่อนไปทำงาน ซ่งชิงเฉินตั้งใจมาหาหลีอวี้เฟินเป็นพิเศษ กำชับให้เธอดูแลหลีม่านที่ยังหลับสนิทให้ดี
เพราะกลัวว่าหลีม่านจะถูกตำหนิ ผู้ชายจึงเอ่ยขอโทษหลีอวี้เฟินอย่างจริงใจที่สุด “การมาที่นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของม่านม่าน ขอท่านแม่บ้านหลีอย่าได้ตำหนิเธอเลย”
เธอจะพูดอะไรได้ มีเพียงประโยคที่เต็มไปด้วยความนอบน้อม “ได้ คุณชายซ่ง”