กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 178 จะยอมให้ข้ารอได้อย่างไร!
ห้องพักชั้นบน เอ๋ออิงตามลั่วฉือเข้ามาในห้อง ลั่วฉือเดินไปยังริมหน้าต่างโดยไม่เอ่ยคำใด นางยกมือผลักออก ภูเขาน้ำแข็งหมื่นลี้พลันปรากฏสู่สายตาทั้งหมด
นางพิงขอบหน้าต่าง เงียบงันอยู่นาน ในที่สุดก็เดินกลับมากลางห้องเพื่อรินชาใสหนึ่งจอก ถือกลับมาที่ริมหน้าต่าง มองไปยังทิศทางของเมืองหลวงแล้วค่อย ๆ เทน้ำชาลง “ท่านผู้อาวุโส เดินทางปลอดภัย”
พิงระเบียงชมหิมะ ลมหนาวพัดเส้นผมดำขลับปลิวไสว แววตาของลั่วฉือเย็นชาและแฝงความโศกเศร้า ยุคสมัยนั้นผ่านพ้นไปแล้วจริง ๆ ภูเขาสูงใหญ่ที่มิอาจข้ามพ้นพังทลายลงทีละลูก
ความน่าเวทนาอยู่ที่พวกเขามิได้ถูกคลื่นลูกใหม่ซัดสาดเพื่อกลายเป็นบันไดเมฆาสู่สวรรค์แล้วถอนตัวจากเวทีไปอย่างสง่างาม หากแต่พังทลายลงกลางคันอย่างน่าสังเวชใจ