ตอนที่ 12 ขอร้องเขา... สู้ขอร้องข้าไม่ได้

ตอนที่ 12 ขอร้องเขา... สู้ขอร้องข้าไม่ได้

เพียงไม่นาน ร่างสีขาวก็ก้าวออกมาจากในห้อง ในมือกำจี้หยกไว้ชิ้นหนึ่ง

กำชับองครักษ์ในลานบ้าน “พานางกลับภูเขาเก้าอเวจี เรื่องอื่น ๆ รอให้นางหายดีแล้วค่อยจัดการ”

ครั้นถึงหน้าประตู ก็พลันชะงักฝีเท้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาอีกครา “ต้องดูแลนางให้ดี ข้าไม่ชอบติดค้างผู้ใด”

จากนั้นก็มิได้หยุดรั้งอยู่แม้เพียงครู่หนึ่ง นำคนสิบกว่าคนจากไปโดยตรง

ภายในห้อง จี้หว่านอินนั่งอยู่ริมเตียงน้ำตานองหน้า ทว่าในดวงตากลับแฝงรอยยิ้มที่มิได้พบเห็นมาเนิ่นนาน เบื้องหลังหยาดน้ำตาคือความเด็ดเดี่ยวที่ตัดสินใจแน่วแน่

บทสนทนาเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของนางอีกครา

“หนึ่งปีก่อนถอนตัวจากการสอบขุนนาง ถูกคนลอบกดขี่บีบคั้น เส้นทางราชการขาดสะบั้น ชีวิตตกอับสิ้นหวัง”